تورې دې که سکڼې که پى مخې دي بس خو جينکۍ مې ټولې خوښې دي

اوس هغه زمونږ په لور راروان و. "هغه دى راغى!" ما په خوشحالۍ سره په داسې حال کې خپلې ملګرې ته وويل چې په يو دوه کې وم. اوبه له ورخه تېرې وې چې ما په

زه په دې باور لرم چې که دغه خلکو په راتلونکي کې چيرته د غواګانو د ساتلو يا د مېښو د څرولو روزنيز ورکشاپ جوړولو نو ادبي غونډو ته به يې هم خامخا ب

زۀ به محبت له داسې رنګ ورکړم
هېر به دې د هر چا نه فرهاده کړم

ځئ يو جشن به راجوړ کړو دا هم لويه کارنامه ده
په جمود پورې خندل دي څۀ وړه خبره نۀ ده

زۀ لکه غزل درته خوږلت شومه سرُور شومه
تۀ لکه خوږه سندره ښکلې نازولې يې

د حېران په افسانو کې د قيصې او واقعې په خپلو کې څه تضاد نشته او نۀ د دواړو ترمېنځه څۀ فني ټکر شته. بلکې دواړه يو بل ته قوت او حرکت ورکوي؛ دواړه پ

خوشحال خان خټک:
ستا د سپيو سره گرځم ستا کوڅه کې
گوندې ما ورسره گډ کړې په حساب

رحمان بابا:
هر چې ځان د يار په سپيو کې داخل کړي

پکار ده چې د پاکستان مرکزي حکومت که په ريښتيا د پښتنو د دې پخوانۍ، معقولې او حقدارې غوښتنې پوره کولو ته لېوالتيا لري نو د هسې وخت تېرولو په ځا�

دې سره ما ته د يو پاکستاني ژورنالست فخر کاکاخېل خبره راياده شوه چې دوه کاله وړاندې کابل ته تللى و او بېرته پېښور ته په ستنېدو يې په يوه اردو ور

د پوډرو کاروبار ته مې ډېر زړه و
يو وزير که مې اشنا خو ځه خېر دى

جنګ خو جنګ وي که په شرق وي که په غرب وي
د دنيا د امن وينه به څڅېږي

چرته په سمه، چرته سوات او کندهار کې ټوکړې
پښتون تندى په هر دربار او په هر در کې مات دى

ژوند هله د خوند رنگونه واخيستل

ژوند چې تر هجرانه پورې ورسېد

نه يُو خبر
چې په زمکې څه وشو
څنګه تَبه پرې راغله
او څنګه کَپ واخسته